Andaluzyjska 100-procentowa ulga w podatku majątkowym: jak ją wykorzystać w 2026 roku bez uruchamiania podatku solidarnościowego

Podatek majątkowy (IP) jest podatkiem państwowym przekazanym rządom regionalnym. Każdy region może uchwalać ulgi w części autonomicznej, co spowodowało znaczną dysproporcję: Katalonia sięga 3,48% dla najwyższych progów, podczas gdy Madryt i Andaluzja stosują 100-procentową ulgę, sprowadzając należny podatek do zera.

Artykuł 25 Tekstu Jednolitego Przepisów o Podatkach Przekazanych Andaluzji (Dekret Legislacyjny 1/2018, zmieniony Dekretem z mocą ustawy 7/2022) ustanawia 100-procentową ulgę w autonomicznej części brutto dla wszystkich andaluzyjskich rezydentów podatkowych. Regulacja nie wyznacza górnego limitu: stosuje się ją jednakowo do majątku o wartości 2 milionów, jak i 100 milionów euro.

W przypadku nierezydentów posiadających aktywa w Andaluzji sytuacja wygląda inaczej. Są oni opodatkowani wyłącznie od aktywów położonych na terytorium hiszpańskim, z ograniczonymi możliwościami ulgi. Różnica ta szczególnie zachęca do przekształcenia NLV w andaluzyjską rezydencję podatkową po skonsolidowaniu majątku nieruchomościowego.

Rząd hiszpański uchwalił w 2022 roku Tymczasowy Podatek Solidarnościowy od Wielkich Fortun (Ustawa 38/2022), mający zastosowanie do majątku netto powyżej 3 mln € ze stawkami od 1,7% do 3,5%. Jego filozofią była właśnie neutralizacja ulg regionalnych, takich jak andaluzyjska. Regulacja zawiera jednak odliczenie kwot już zapłaconych w ramach IP, więc w praktyce opodatkowuje wyłącznie różnicę.

Choć Andaluzja utrzymuje 100-procentową ulgę, państwowy ITSGF opodatkowuje andaluzyjskiego rezydenta od 3 mln €, lecz przy znacznie niższych stawkach i z bardziej hojną podstawą opodatkowania: minimum wolne 3 mln € (wobec 700 000 € podstawy państwowego IP), dodatkowe zwolnienie 700 000 € na główne miejsce zamieszkania oraz wyłączenie firm rodzinnych i holdingów korporacyjnych spełniających wymogi.

Dla majątku netto o wartości 8 mln € andaluzyjski rezydent zapłaci w ramach ITSGF około 35 000 €/rok — znacząco mniej niż 158 000 €, które ten sam majątek zapłaciłby w Katalonii lub Walencji. Już sama ta różnica uzasadnia w wielu przypadkach relokację podatkową do Andaluzji.

Po pierwsze, ugruntowanie andaluzyjskiej rezydencji podatkowej. Wymaga to przebywania ponad 183 dni w roku w Andaluzji lub wykazania, że centrum żywotnych interesów gospodarczych znajduje się w regionie. Udokumentowanie przeprowadzki (zameldowanie w gminie, deklaracja IRPF, powiązania bankowe, edukacja dzieci) jest krytyczne na wypadek przyszłej kontroli podatkowej AEAT.

Po drugie, identyfikacja aktywów zwolnionych z ITSGF. Główne miejsce zamieszkania (do 700 000 €), udziały w firmach rodzinnych spełniające wymogi artykułu 4.Ósmy LIP oraz plany emerytalne korzystają ze szczególnego zwolnienia. Prawidłowa klasyfikacja portfela może wyłączyć od 30% do 50% majątku podlegającego opodatkowaniu.

Po trzecie, ocena zasadności hiszpańskich spółek holdingowych. Wprowadzenie hiszpańskiej spółki majątkowej pomiędzy rezydenta a aktywa zagraniczne może generować dodatkowe odliczenia ITSGF, jeśli spełnione są zasady dotyczące udziałów w działalności gospodarczej. Opcja ta wymaga analizy indywidualnej oraz planowania z co najmniej rocznym wyprzedzeniem podatkowym.